🌿  De Bezieling #7: MYTHES in de Huiskamer

Soms zijn de grootste verhalen niet te vinden in draken, tovenaars of werelden vol glimmende magie, maar in de manier waarop een gezin thuiskomt na een film en probeert te begrijpen wat echt is, wat verzonnen, en wat er stiekem tussenin leeft. In de schemering van een gewone zondagmiddag, tussen kruimels, jassen en halflege bekers limonade, blijkt de grens tussen mythe en dagelijks leven dunner dan gedacht.

De kinderen waren nog half in de ban van de film toen ze thuiskwamen. Hun jassen lagen als verslagen drakenhuiden over de kapstok, en de woonkamer rook naar popcorn die nooit helemaal uit je kleren verdwijnt. Lysbeth zat op de bank met een mok thee die langzaam afkoelde, haar man naast haar, de kinderen op de grond tussen de kussens alsof ze nog steeds in een bioscoopzaal zaten.

“Die draak was echt vet,” zei de oudste, terwijl hij met zijn handen een boog maakte die veel te groot was voor de woonkamer. “En die tovenaar! Hoe hij dat licht uit zijn handen kreeg!”

Lysbeth glimlachte. “Ja, leuk gedaan. Maar zo werkt magie natuurlijk helemaal niet.”

Haar man grinnikte. “Nee, in het echt is magie vooral gedoe. En administratie.”

“En kruimels,” voegde Lysbeth toe. “Heel veel kruimels.”

De jongste keek op. “Maar… hebben wij dan ook mythes? In Nederland? Of alleen in films?”

“Zeker wel,” zei haar man. “Alleen zijn ze minder… explosief.”

“En minder glimmend,” zei Lysbeth. “Maar misschien juist daarom interessanter.”

De kinderen schoven dichterbij. De film was vergeten; dit was spannender.

Witte Wieven

“Ken je de witte wieven?” vroeg Lysbeth.

De oudste schudde zijn hoofd. De jongste keek alsof hij elk moment een spook onder de bank verwachtte.

“Het zijn geen spoken,” zei ze. “Meer… mist met een mening.”

Haar man knikte. “Vroeger dachten mensen dat witte wieven vrouwen waren die na hun dood bleven rondhangen om mensen te waarschuwen. Of om ze te laten schrikken als ze zich misdroegen.”

“Dus een soort… mistpolitie?” vroeg de oudste.

“Precies,” zei Lysbeth. “Als je ’s avonds te laat buiten was, of je gedroeg je niet netjes, dan kon je zomaar in de mist verdwijnen. Niet omdat ze je kwaad wilden doen, maar omdat je even moest nadenken.”

De jongste keek naar het raam, waar een dunne sliert condens langs het glas gleed. “Zijn ze er nog?”

“Soms,” zei Lysbeth. “Vooral op parkeerplaatsen bij bossen. Ze fluisteren dan dat je je broodtrommel moet meenemen.”

Haar man lachte. “En dat je je afval niet moet laten slingeren. Witte wieven zijn heel streng op afvalscheiding.”

De kinderen knikten alsof dit volkomen logisch was.

Kabouters

“En kabouters dan?” vroeg de oudste. “Bestaan die ook?”

“Ja,” zei haar man. “Maar niet zoals in sprookjes. Ze zijn klein, koppig en doen alleen werk waar ze zelf zin in hebben.”

“Vroeger hielpen ze in het huishouden,” zei Lysbeth. “Maar alleen als je respectvol was. En stil. En niet te veel vroeg. En geen rommel maakte. En geen suiker gaf.”

“Waarom geen suiker?” vroeg de jongste.

“Omdat ze dan hyper worden,” zei Lysbeth. “En dan reorganiseren ze het bestek. Op alfabetische volgorde. In dialect.”

Haar man zuchtte. “Ik denk dat de kabouters al jaren in staking zijn. Ze vinden dat mensen te veel eisen stellen.”

“Maar wie steelt dan onze sokken?” vroeg de oudste.

“Sokken zijn freelance,” zei Lysbeth. “Die werken niet voor kabouters.”

De kinderen knikten opnieuw, alsof dit de eerste echte waarheid van de dag was.

Het Appje

Op dat moment trilde haar telefoon. Lysbeth keek ernaar met een mengeling van voorgevoel en vermoeid mededogen.

Alberto K. van der Spek.

Ze opende het bericht.

“Lysbeth… ik zit in de trein en er hangt een soort mist in de coupé. Zou dit een witte wieve kunnen zijn? Of ben ik gewoon doorzichtig van verlangen?”

Ze kneep haar ogen dicht. Haar man keek op van haar gezicht.

“Alberto weer?”

“Alberto weer,” bevestigde ze.

De oudste keek nieuwsgierig. “Wat zegt hij?”

“Niets,” zei Lysbeth snel, terwijl ze haar telefoon omdraaide. “Gewoon… werk.”

Haar man grijnsde. “Mist in de trein zeker?”

Ze gaf hem een zachte por. “Hou op.”

De jongste keek naar buiten, naar de schemering die langzaam over de straat viel. “Als er nu mist komt… is dat dan een witte wieve?”

“Misschien,” zei Lysbeth. “Maar dan eentje die wil dat je je tanden gaat poetsen.”

De kinderen sprongen op en renden naar boven, alsof ze achtervolgd werden door een hele delegatie mythologische wezens.

Lysbeth bleef even zitten, haar telefoon nog in haar hand. Ze keek naar het scherm, naar Alberto’s woorden die altijd net te veel waren en net te weinig subtiel.

Ze glimlachte. Niet omdat het leuk was, maar omdat het leven soms precies zo absurd moest zijn om draaglijk te blijven.

Haar man legde een hand op haar knie. “Je moet hem echt eens vertellen dat witte wieven geen romantische boodschappen bezorgen.”

“Misschien,” zei ze. “Maar misschien is het ook goed dat hij dat zelf ontdekt.”

Ze stond op, blies haar thee koud en liep de trap op, het huis achter zich zachtjes ademend, alsof het zelf ook luisterde naar de mythes die nog steeds door de kamers dwaalden.

Tot slot

Mythes zijn geen verhalen om ons te betoveren, maar spiegels die ons laten zien hoe we ons gedragen wanneer niemand kijkt. Ze fluisteren in de mist, rommelen in de keuken, verdwijnen in sokkenlades en duiken op in gesprekken die beginnen bij draken en eindigen bij kruimels. In een land dat zichzelf steeds opnieuw moet uitvinden tussen water en wolken, zijn mythes misschien wel de meest nuchtere vorm van magie die we hebben: klein, koppig, en altijd net zichtbaar genoeg om ons eraan te herinneren dat het gewone leven nooit helemaal gewoon is.