🕵️‍♂️ UNDERCOVER IN TOVERLAND EN DE VERDWENEN NFT’S #2

Het tweede deel over een zaak uit de Magische Wereld dat zich afspeelt in de toekomst.

AFLEVERING 2 — HET BOEVENKWARTET

De lucht boven Avalon trilt alsof iemand aan de realiteit zelf zit te rommelen. Alberto voelt het in zijn nek — dat typische voorgevoel dat hij weer eens op het verkeerde moment op de verkeerde plek is.

En dan klinkt die stem.

Een stem die hij herkent uit oude dossiers, vergeelde notities en één bijzonder gênante undercoveractie in 2008 waarbij hij drie uur lang moest doen alsof hij een middeleeuwse troubadour was.

De Keizer.

Hij stapt uit de schaduw met een cape die zo overdreven wappert dat het lijkt alsof er een windmachine onder zit.

De Keizer: “Je had me niet moeten volgen, Alberto. Dit gaat groter worden dan jij aankan.” Alberto: “Ik kan veel aan. Zelfs weekenddrukte. Dus kom maar op.”

De clown en acrobaat duiken achter hem weg. De Keizer glimlacht alsof hij net een heel slechte grap heeft bedacht die alleen hij zelf begrijpt.

De Keizer: “Die NFT’s… jullie denken dat het plaatjes zijn. Maar het zijn canon‑ankers. Zonder die ankers… verdwijnen personages. Poef. Uit de tijdlijn. Uit het geheugen. Uit de toekomst.”

De acrobaat grijpt Alberto’s arm. Acrobaat: “Hij liegt niet. In 2090… zonder die ankers bestaan wij niet meer.”

Alberto knikt langzaam. “Mooi. Dan hebben we een motief. En een reden om hem te pakken.”

Maar dan — chaos.

Uit een zijpad struikelt Slome Simon, alsof hij net wakker is geworden uit een dutje dat hij niet gepland had. Naast hem verschijnt B‑Zoveel, druk bezig met het tellen van iets dat niet bestaat. En daarachter B101, die een clipboard vasthoudt met de ernst van iemand die denkt dat administratie een olympische sport is.

Slome Simon: “We hadden ze bijna! Waarom moet jij altijd alles verpesten, Alberto?” B‑Zoveel: “We hadden een plan! Een goed plan! Denk ik! Misschien! Ik weet het niet meer!” B101: “Volgens mijn lijstje is dit niet het juiste moment voor confrontatie.”

Alberto: “Jullie zijn met z’n vieren en nog krijgen jullie het niet voor elkaar. Ongelooflijk.”

De Keizer sist: “Pak ze.”

DE ACHTERVOLGING DOOR AVALON

Wat volgt is pure Toverland‑chaos.

De acrobaat slingert zich omhoog aan een touw, springt van balk naar balk en roept: “Links! Nee, rechts! Nee— laat maar, ik doe het zelf!”

De clown struikelt expres, glijdt onder een hek door en laat Slome Simon over hem heen tuimelen als een mislukte bowlingbal.

B‑Zoveel probeert Alberto te tackelen maar botst tegen een decorstuk dat absoluut niet bedoeld was om tegenaan te botsen.

En Alberto… Alberto rent. Met de verbetenheid van een man die eigenlijk op de bank had willen zitten met een kop koffie en nul tijdreizende problemen.

Alberto (hijgend): “Waarom… altijd… ik…”

Ze bereiken een open plein. In het midden staat de NFT‑kist — glinsterend, pulserend, alsof hij zelf weet dat hij belangrijk is.

De clown grijpt ernaar. De acrobaat springt eroverheen. Alberto duikt.

Ze hebben hem.

Bijna.

DE SCHEUR IN DE LUCHT

Een geluid als scheurend metaal. Een lichtflits. De lucht opent zich als een wond.

Een tijdportaal.

De Keizer grist de kist uit hun handen, draait zich om en zegt met een veel te voldane grijns:

“Tot in 2090, sukkels.”

Hij springt erin.

De scheur begint te sluiten.

De acrobaat gilt: “Als hij daarmee naar 2090 gaat, worden wij gewist!”

Alberto wil iets zeggen — iets stoers, iets kalms, iets dat klinkt alsof hij de controle heeft.

Maar dan ziet hij het.

Zijn hand.

Zijn vingers.

Ze worden… doorzichtig.

Alberto: “Oh nee. Nee hoor. Nee. Dit gaan we niet doen. Ik word niet weggegumd op een zaterdag.”

Zijn stem trilt. Niet van angst — maar van pure irritatie.

De clown fluistert: “Alberto… je verdwijnt.”

En dan — De scheur sluit. Het licht dooft. En Alberto’s hand is nog maar half zichtbaar.

Cliffhanger: Alberto kijkt naar zijn vervagende arm en zegt: “Dit is het stomste weekend ooit.”

Zwart.