Recensie: Wanneer een reboot zijn eigen morph verliest

In een poging de jaren ’90‑mythologie te moderniseren levert Power Rangers (2017) vooral een glanzende, maar energetisch lege echo op van het universum waarmee een hele generatie is opgegroeid—een film die toont hoe ver je kunt afdwalen wanneer je de canon wel kopieert, maar niet begrijpt.

Uitzending: RTL7 — 17 februari 2026, 20:25 uur Beoordeling: 5/10

Wanneer canon botst met nostalgie

Er zijn films die proberen een klassieker te eren. En er zijn films die vooral laten zien hoe ver een studio kan afdwalen van de ziel van een universum. Power Rangers (2017) behoort helaas tot die tweede categorie. Voor iedereen die is opgegroeid met Mighty Morphin Power Rangers—en zeker voor een maker die de jaren ’90‑canon nog steeds in de spieren draagt—voelt deze reboot als een wereld die zichzelf te serieus neemt en daardoor zijn eigen magie verliest.

De breuklijn: van camp naar klinisch

De film kiest voor een donker, realistisch coming‑of‑age‑verhaal, maar vergeet dat de oorspronkelijke serie nooit werkte ondanks zijn camp, maar dankzij. De jaren ’90‑Rangers waren larger‑than‑life archetypen, ritmisch, helder, bijna ritueel in hun eenvoud. De 2017‑versie vervangt dat door tienerdrama, generieke karakterbogen en een esthetiek die meer aan Transformers doet denken dan aan Angel Grove.

Het resultaat is een film die technisch modern oogt, maar energetisch leeg blijft. De Zords zijn groot, maar niet groots. De pakken zijn glanzend, maar missen ziel. De gevechten zijn luid, maar niet levend.

Waar het nog even ademt

En dan, heel even, breekt er licht door. De cameo’s van Amy Jo Johnson en Jason David Frank—twee pilaren van de oorspronkelijke canon—geven een glimp van wat deze film had kunnen zijn. Het zijn momenten die voelen als een knikje naar de makersgeneratie, een herinnering aan een tijd waarin eenvoud en energie genoeg waren om een universum te dragen.

Een gemiste kans in een glanzende verpakking

Power Rangers (2017) is geen slechte film in de technische zin. Het is een film die niet weet wie hij wil dienen: nieuwe kijkers of de generatie die de franchise groot maakte. Daardoor blijft hij hangen in een niemandsland—te zwaar voor nostalgie, te generiek voor nieuwkomers.

Voor makers én de harde kern van het eerste uur is dit een interessante case study: wat gebeurt er wanneer een studio probeert canon te moderniseren zonder de onderliggende ritmiek, archetypen en creatieve atmosfeer te begrijpen. Het antwoord is precies dit: een film die er uitziet als Power Rangers, maar niet voelt als Power Rangers.

Eindoordeel

Een glanzende, maar zielloze reboot die vooral laat zien hoe belangrijk het is om de energetische architectuur van een universum te respecteren. Score: 5/10.